الرّسمُ بالكَلِمَات

صبحانه41 / زن ترین زن ِ جهان

bani86 — Thu, 10 Dec 2009 07:09:18 GMT

اگر چه
شولای ِ مخمل ِ بنفش ِ صدایش
بیش از شمعی در آسمان ِ تار ِ شب
تن پوش ِ تنهایی ِ من نیست ؛
ولی
همچنان
تمام ِ شب هایم
در بستر ِ زن ترین زن ِ جهان
صبح میشود
............................................. بانی۱۹/۹/۸۸

صبحانه40 / آدم و حوا

bani86 — Tue, 08 Dec 2009 07:05:18 GMT

حالا که
گناه ِ
... چیدن ِ
....... همه ی
........... سیب های
................. ممنوعه را
گردن گرفته ام
می خواهم
که آدم شوم

باز هم بیا
برای یک بازی دیگر
در حوالی هوای من
حوّا !

.................................. بانی ۱۷/۹/۸۸

پ.ن۱: پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت .. نا خلف باشم اگر من به جوی نفروشم
پ.ن۲: چقدر سخته وقتی دل چیزی رو بخواد و عقل فلسفه بازی در آره و زمانه ساز ناسازگاری کوک کنه
پ.ن۳: دلتنگیام از دلم بزرگترن این روزا
پ.ن۴: فعلا همین

صبحانه39 / غیبت ِ موجّه

bani86 — Mon, 07 Dec 2009 06:28:18 GMT

غیبت ِ موجّه ِ حال ِ تو
و گرگ و میش ِ هوای ِ من
خوب توجیه میکنند
خطای ِ دید را
و تیر ِ خلاصت
شباهت ِ سیب ِ سرخ ِ قلبم
به سیبل سپید را

...................................... بانی ۱۶/۹/۸۸

صبحانه38 / از هنوز ها

bani86 — Sat, 05 Dec 2009 07:48:18 GMT

هدیه به همسر همراه همدلم

چه .. شعر
چه ........ شعار
هنوز هم
همه ی همهمه ها
مال ِ تواند

هنوز هم
راهی نمی شناسد
این کودک ِ تازه پا
جز راه راه ِ تار و پود ِ تن
و ایستگاهی
جز دکمه های پیراهنت
و راهی به روزنی
که آفتاب را
از پشت ِ کوه ها نشان میدهد

هنوز هم
اسبی که صبحگاهان
مرا به شکار ِ شعر می برد
یالش رایحه ی قهوه ای ِ قهوه ای عربی
به مشامم میدهد
و دُمش دنباله ی موی تو

هنوز هم
از ارتفاع ِ نگاه توست
هبوط ِ برگ برگ ِ شعرهای دفترم
اگر سکوت ِ رهگذری
به خش خشی خاطره میشود

هنوز هم
لرزش ِ آهوی ِ دل را
تنها دشت ِ دامن ِ تو ضامن میشود

بانو
اگر چه
هنوز هم
سهم بادبان من
از دریاهای دور
بادی به غبغب نیست
و باران
بمن نمیدهد
رنگ هفتم رنگین کمان را
ولی همچنان
یک دوجین پرنده
و یک جعبه مداد رنگی شش رنگ را
از همین حالای پستچی
سراغ می گیرم

کاش از یاد نرفته باشد
نشانی ام

...............................................بانی ۱۴/۹/۸۸

صبحانه37 / لارج

bani86 — Thu, 03 Dec 2009 06:19:18 GMT

آن لارجی
که رنگ چشمش
از پشت عینک دودی
هم سبز بود
و تیپش اسپرت
و صبح به صبح
در خانه ی ویلایی شمال روزگارش
به انتظار رسیدن مرسوله ای از مریخ
پستچی را از اف اف به بالا میخواند
و در را با کنترل باز و بسته میکند
و مارک عسل صبحانه اش را
یک صبح در میان عوض میکند
و شماره های همراهش را رزرو
من نبوده ام ..
بانو

من فقط مهمانی بودم
که در فرار از شب
و گلوله های گارد تگرگ
ساعتی را
پناهنده ی شمعی شدم
که روی میز مطالعه ات
روشن کرده بودی
شاید
تنها اشتباهم این بود
که خیسی خجلت را
نخواستم برلباسهایم ببینی
و گفتم تا نرفته ام چشمانت را باز نکن

........................................................ بانی۱۱/۹/۸۸

صبحانه36 / پرتگاه

bani86 — Wed, 02 Dec 2009 07:31:18 GMT

سنگ فرش ِ قله ای مغرور
سیر ِ استوار ِ مسیر
پرتگاهی و
پرنده

بس است ..
دیگر بس
بی مجامله با خودم
میگویم
و تعارفی با کس

نفسی عمیق
نفسی دیگر
در سینه حبس
و چشمانم را می بندم
چه سخت است
گفتن ِ .. دوستت دارم

.................................... بانی۱۱/۹/۸۸

صبحانه35 / صبحِ مادر

bani86 — Mon, 30 Nov 2009 06:42:18 GMT

بوی ِ گُل
و چهار قُل میدهد
چادر ِ نماز ِسپید ِ تو
و می کشد به دام
صبح را
دانه دانه ، قُل قُل ِ سماورت

به بوسه ی تو پلک میزنم
ولی ..
چرا دلم شب است هنوز ،
مادرم ؟
چرا بلم لبم
به بوسه ای
به شط ِ باورت نمیرسد ؟
چرا بخواب رفته باورم ؟

بگو ..
فدای تو
فدای ِ صبح ِ روشن و نگاه ِ تو به زندگی
و آنچه تا کنون گشته باورت

........................................................... بانی۹/۹/۸۸

صبحانه34 / سی و چندم

bani86 — Sat, 28 Nov 2009 06:52:18 GMT

امروز
سی و چندمین بار است
که یک اثر کوبیسم
در نمایشگاهی
برعکس نصب میشود
و باز هم گره میخورد نگاهش
با نگاه نگران من

امروز
سی و چندمین بار است
که در جایی
کسی به کودکی اش نزدیکتر میشود
به هوا و هوس گاهواره
بوی تازه ی مادر
و بوسه و بغل های بابا

امروز
سی و چندمین بار است
که در جایی دور
کسی به آسمان نزدیکتر میشود
به حس پرنده های ماهیخوار
به رهایی بین دو بازوی بلند آب و آسمان

امروز
سی و چندمین بار است
که در جایی دور تر
کسی آرزوهایش را می شمارد
مقداری بوی خاک پس از باران
تعدادی نیلوفر ناب مردابی
قایق سواری زیر سایه و سعف ساکت نخل ها
شنیدن آوازهایی که کبریت خاطره را روشن میکنند
احساس ضربه های رقص پای رقاصه نارنجی پوشی
با آوازهای نمیدانم چه ی اندلسی یک گیتاریست
و ورق زدن صفحات نیامده ی تقویم سال
که کی تعطیلات او را از جا میکند
و به جنون می برد
و ...

امروز
سی و چندمین بار است
که کسی به خودش نزدیکتر میشود
به بانی

.......................................................................بانی۷/۹/۸۸

پ.ن: تولدمه امروز

صبحانه33 / قطار

bani86 — Fri, 27 Nov 2009 08:01:18 GMT

برهنه شو
من سَرَم زیر ِ پتو ست
و چشم هایم بسته
من سال هاست که چشم بسته ام
راحت باش
در این کوپه
جز من و تو کسی نیست
من هم
تنها دقایقی است
که از ضیافت ِ باران آمده ام
چه سخت و شیرین بود باران
............................. زن لبخند ی میزند
............................. فقط همین ..
............................. و با خود میگوید:
............................. تا بقیه نیامده اند

لباسهای خیسم هم آنجاست
لباسهایت را همانجا بگذار
و یادت نرود
لباسهای گرمی بپوشی
و دکمه هایت را تا آخر ببندی
............................. زن میخواهد چیزی بگوید
............................. اما آرام بارانی اش را آویزان میکند
............................. و روسری خیسش را
............................. :
............................. شما تنها سفر میکنید؟
خوب شد
تو آمدی
شاید ندانی که
چقدر سخت است بی همسفر
رفتن
وقتی کجاوه ات را هم
ساربان عاقلی رهنما باشد
............................. این را به شوخی میگوید مرد
............................. زن کمی بلند میخندد
............................. نه به مرد
............................. که به واژه های آتشین آشنایی
............................. که از دل او میگوید
............................. کمی دلگرم میشود
............................. :
............................. ایستگاه بعدی
............................. شهر من است
............................. شما به کجا میروید
راه من از کنار شهر چشم تو میگذرد
خیلی بعد از آن مناره ها
که مردم را به رستگاری میخوانند
تا اوج امتداد ریلها
ولی میدانم
مقصد
همچنان آخرین ایستگاه این قطار نیست
............................. زن مرد را میشناسد
............................. نه خودش را
............................. که در خنکای برکه شعرش
............................. شبانه های برهنه ی پر مخاطره ای را
............................. خاطره داشت
............................. هوای آبتنی دوباره
............................. دکمه های پیراهنش را باز و بسته میکرد
............................. گیره مویش خود بخود باز شد
............................. :
............................. آقا .. شما ...

چه ادکلنی بخود میزنی
فضای کوپه
خیلی خوشبو شده است
لطف کن در را هم ببند
من با بوئیدن عطر سردم میشود
و این هم
از همه ی عطر های زنانه ای که تا بحال بو کرده ام
سرد تر است
ببین مرا چطور به لرز وا داشته است!
............................. زن لبخندی میزند
............................. آخر او عطری به تن نزده است
............................. و فقط بوی باران میدهد
............................. و حالا که برهنه شده
............................. بیشتر بوی باران میدهد

وقتی که خیلی سردم میشود
هوس یک لیوان چای داغ میکنم
و یک سیگار
و اینکه شعری از نزار بخوانم
با صدای بلند
ولی اینقدر که از این کوپه بیرون نرود
راستی تو نزار را می شناسی
............................. زن پتوی خودش را هم روی مرد می اندازد
............................. و خود هم زیر آن آرام می خزد
............................. صدایش به زور شنیده میشود
............................. :
............................. نه نمی شناسم
و قطار همچنان میرود
بی آنکه مسافری به کوپه بیاید
و کنترلچی هم فراموش میکند
اعلام کند ایستگاه شهر مناره ها را

.............................................................. بانی۶/۹/۸۸

عصرانه7 / شیرجه

bani86 — Thu, 26 Nov 2009 09:08:18 GMT

از ارتفاع ِ نگاه ِ من ؛
تا عمق ِ دریای ِ دل ِ او .
تو این بار هم
به اعتماد ِ وجب هایی پریده ای
که دو دوتا را چهارتا نمی شمارند

.......................................................... بانی۵/۹/۸۸