کل صباح  .. کان یرکب عربة عکازه و یسیر نحو الحدیقة المجاورة ..  یجلس تحت ظل الأشجار التي غرسها بیده قبل أن یتقاعد بسنین و سنین .. جدي کان یحاکي التسعین و کان یعمل في البلدیة .
جدي ..  بشاربه المفتول کان یرکض دوماً  .. نحو المغامرة .
کان يسلّم علی کل شحرور یمرّ فوق رأسه ..  یقبّل السفرجلة ..  یحضن اللبلاب  .. یصافح النخلة
کل سحابة تمرّ بنهر المجرة کانت تخبره بأخبار المطر  .. و هو یترجمها رأساً بلغات الشجر .
جدي  .. کانت مهنته الکبری التفرّج  .. و الحوار .
کان يکلمني  .. و یحکي لي عن صورة جدتي التي کانت تسکن صندوقه الخشبي ..  و محبسها بشذرته الزرقاء التي تذکره بنقوش حنکها  .. و منجله الذي یداعي له قوس حاجبیها  .. و مذیاعه الرمادي ، بأغانیه الریفیة لـ داخل حسن و زهور حسین ..  التی تثیره و تثیر فیه أحلام أیام الغرام .
کنت أجلس أمامه یومیاً ..  و أمازحه و أمسح الدمع من عیونه العسلیة .
لکن بالأمس  .. و في عودتي من المدرسة .. عندما کنت أمرّ من الحدیقة  .. خبرت بأن قبل دقائق وجدوه علی إحدی کراسي الحدیقة مغميّا  .. و الآن هو في المستشفی .
سبقتني بالخبر طفلة مدرسیة ..  هي أول من وصلت و رأته فی تلک الحالة .
و انا لم أکن اعرفها و لم أرها بعمري  .. قط ّ .
الله ..  سبحانک یا ربي ..  ما أشبه هذه الطفلة بصورة جدتي !

هر صبح ... سوار ارابه ی عصایش می شد و به پارک مجاور می رفت . زیر سایه ی درختانی که پیش از بازنشستگیش ، سالیان سال پیش به دست خود کاشته بود می نشست . پدربزرگ دوروبر نود سال داشت . او کارگر شهرداری بود .
پدربزرگ با آن سبیل تافته اش همیشه به استقبال ماجراجویی می رفت .
به سارهایی که از بالای سرش می گذشتند سلام می کرد ... شمعدانی ها را می بوسید ... پیچک ها را در آغوش می گرفت ... و با درخت نخل دست می داد ..
همه ی ابرهایی که از کهکشان می گذشتند اخبار باران را برایش می آوردند ... و او آن ها را به  زبان درخت بازمی گفت .
حرفه ی اصلی پدربزرگ دیدوشنید بود .
پای صحبت هایش می نشستم ... از مادربزرگ می گفت و عکسش ، که توی صندوق چوبی پدربزرگ جای داشت . از انگشتر او می گفت ، و نگین فیروزه ایش ، که او را به یاد نقش های چانه ی مادربزرگ می انداخت . از داسش که یاد خم ابروی مادربزرگ را برایش تداعی می کرد . از رادیوی خاکستری اش ، با ترانه های محلیش از داخل حسن و زهور حسین ... که او را حال به حال می کرد و رؤياهای دوران عاشقی را در او برمی انگیخت .
هر روز جلویش می نشستم ... با او شوخی می کردم و اشک چشم های عسلیش را پاک می کردم .
اما دیروز ... هنگام بازگشت از مدرسه ... از میان پارک که گذر می کردم ... مطلع شدم که دقایقی پیش او را روی یکی از نیمکت های پارک بی هوش یافته اند ؛ و او الآن در بیمارستان است .
این خبر را یک دختر مدرسه ای داد ... او اولین کسی ست که رسیده و پدربزرگ را در آن حالت دیده بود .
دختر را نمی شناختم ... و او را در تمام عمرم ... اصلاً ندیده بودم .
وای ... خدای من ! ... این دختر چه قدر شبیه عکس مادربزرگ است !

پ.ن:

1. زحمت ویرایش و ترجمه این داستان کوتاه را دوست و استاد عزیزم فرزدق اسدی بر عهده داشتند
2. داخل حسن و زهور حسین دو خواننده قدیمی میباشند