تأخیر کوچ من
از کوچه ی تو
تردد یک تردید نیست

یکروز میروم
بانو

هرچند
نزدیک تر
از نشانی نیروانای نگاه تو
هیچ برکه ای
بیتابی برهنه ی  مرا
سیراب نمیکند

اگر مانده ام
میخواهم
که پس ِ فردا هم
به دلم حق دهی
که باز  بیتاب شود
و چشمم ..
همچنان بیخواب

................................ بانی15/8/88

* : روزی دوستی گفت که باران وحشتناک می بارد . دعوایش کردم که باران رحمت است و وحشتناک را برایش بکار نبر. امروز پس از مدتها که هوای باران را به التماس کرده بودم، باران بارید . و خیسم کرد. اما من این روزها باران را وحشتناک میخواهم ... تا غرقم کند ... و بسپاردم به دریا ...
* : کاش غیر از دعا برای دردها دوایی بود .. دستهای کوتاه ما را ..
* : خدایا من هستم .. تو هم هستی؟ 

تصور اولیه ام از ۸/۸/۸۸ تصور یه تولد بود .. نه ...
کاش آسمون بارانی بود .. بانی
و کاش ...

از کوچه ی شما
که میگذرم
هوا ، هوای تو میشود

بانو
میدانی
که کوچه ی شما
هنوز بارانی ست
و مثل تو
هوای تو
فراموش کرده است
ظهرهای  تابستان را ؟

.................................... بانی۷/۸/۸۸

دستان ِ بی حواسم
بی اختیار
هواپیما را بغل میکنند
حالا
که کمی  دیر رسیده ام
و تو
بی سلام رفته ای

.................................... بانی۶/۸/۸۸

چرا
فقط
این منم 
که هی  گم میشوم
راه  به  راه
در ازدحام ِ
هزار توی ِ لحظه های تو
در لابلای ِ
بازی ِ قایم باشک ِ خورشید و ماه

................................................ بانی۵/۸/۸۸

پیچکی سمج ..
شمشادی
با تقلای لذیذ ِ رهایی  ..
و نگاه ِ زلال ِ برکه .

در آئینه ی تمام قد ِ روبرو
دستان ِ من
از عکس ِ تن ِ تو
همچنان بی پروا
بالا میروند

................................ بانی۵/۸/۸۸

واژه های اسیدی ؛
کمک ..
لبخند ژکوند  را
کودکی
شبانه
خط خطی کرده است

.................................. بانی4/8/88  

انگشترت را
در انگشت میچرخانی
گلهای قالی
را مثل یک بسته اسکناس
چندین و چند بار
به وسواس  می شماری
و از دوستت دارم هایی
که در ظرف کریستال
روی میز چیده ام
بی رعایت رژیم غذایی ات
بر میداری
و همان یکبار
که نگاهت به نگاهم خورد
انعکاس یک انتظار را
نا خواسته
بمن باز پس دادی

... :
بفرمائید ..
شما موافقید
که هیچ چیز
جای واژه های برهنه را نمی گیرد؟

........................................................ بانی3/8/88

.......................... بانی3/8/88

اصرار
انکار
تکرار  

بعضی
چه بی محابا
وبی ملاحظه
میخواهند بدانند 
که در
پس کوچه های منتهی به حیاط خلوت ِ  هم
چه رهگذرانی عبور می کنند

.............................................. بانی ۲۶/۷/۸۸

تن پوش ِ بودایی ِ برهنه گی
نمای ِ نزدیک ِ نیروانایی روان
و سیب ِ سرخی بهشتی ؛

تو
با حس ِ خوب ِ بی حسابی
بر ورق واژه های شعرم
سنجاق شده ای

دیگر فرقی ندارد
برایم
که خدا  تو را فرستاده
یا شیطان

......................... بانی ۲۵/۷/۸۸

مابین ِ
دو خط موازی ِ طناب های ِ تاب
آرام آرام .. بخواب میروند
و روی ِ رخت ِ سپید ِ کاغذهای دفترم ؛
واژه  واژه
شعرهای من

تا پیش از
پیش بینی ِ 
اینکه
کی  ..  و از کجا می وزد
آنکه
ساعت گرد ِ هرز شده اش
شب و روز نمی شناسد

گردباد ِ هوای تو

......................... بانی ۲۴/۷/۸۸

شناسنامه را
که ورق میزنم
در کنار ِ عکسم
همچنان
نام ِ توست
و تاریخی
که تولدم را
با تقسیم ِ عقل
در  ضرب ِ ضربانهای  قلب
بالا  و پایین می برد
***
ببخش
که خیلی خسته ام
و در تمدن ِ  این پله های برقی ِ پیشرفته
و افعی های دو سر ِ بی رحمی
که فکر های نداشته ی مرا
در بازیهای پلی استیشن
می خوانند
و  یک طرفه به قاضی می روند ؛
مار و پله ی  کودکی
را هوا و هوس می کنم
***
ببخش
که همچنان بی خبر
بر موکت های
اتاق های خواب و خیالت
برهنه پا
ردّی ناخواسته
به جا  می گذارم
***
و ببخش مرا
تا ببخشمت
بابت ِ
هدیه ی
همه ی آن لب تشنگی هایی
که کوره راه های کویر ِ شبانه های نیروانایی مرا
به موج هایی
رج های مدور رهایی میزنند
و صبحانه هایم را
در ثبت احوال ثانیه ها
اثر انگشتی
مکرر
***
ببخش مرا
غزل بانو
تا ببخشمت

........................... بانی ۲۲/۷/۸۸

* : کی گفته بود روزای تعطیل صبحونه باید مفصل باشه؟ یا اینکه تلافی همه ی روزای صبحونه نخورده رو در آورد؟ هرکی بود بگه .. زود
* : تیتر را چرا نمیخونن دوستان؟ .. و حرفای از سر دلتنگی رو

 آلبوم  ِ
عکس های
بی رنگ و روتوش  ِ
عکاس  ِ دوره گردی را
بر حلبی  وارونه ای
در خیابان نادری ِ اهواز قدیم
ورق میزند
تمام رخ ِ دلتنگی های من ..

در مناظره
با مناظر بیلبردهایی
که گردن میشکنند
از پرتره های
نیم رخ  ِ 
شش رنگ  ِ
دیجیتالی  ِ
بی خیالی های تو ..

................................ بانی۱۸/۷/۸۸

میوه را
که میدانی
گند میزند به همه
گندیده را اگر سوا نکنی
*
من و تو
و فردا و سفر
و یک سبد ستاره
از آسمانی که
خاطره ها
و مخاطراتی را
در مرزهای ممنوعه ی
سیب و سنگ
پیاده
بدوش میکشد
**
در اولین ایستگاه
دلشوره ها را
از سبد آذوقه مان
یک به یک
سوا  می کنیم

............................... بانی ۱۵/۷/۸۸

به باد می رود
همه چیز
و هرچه باداباد .. هم
و من هم
همچنان زود
وبه همین سادگی
بی آنکه
حتی لحظه ای ببینمت

*
چه ساده ؛
آسان تر از
خوردن ِ
آب های 
کتاب های اول ِ دبستان
هجای نامم  بود
که به درمان ِ لکنت ِ فاصله ها
به نگاهی
و  عطری
کوچک
و کوچکتر میشود
و به یادی
خلاصه

**
باد
باد
باد
و هرچه .. باداباد

***
دیگر
هر نسیم ِشمالی
بی هیچ زحمتی
مرا به تو می وزد
و  بوی شرجی هم
تو را
به من

................................ بانی ۱۴/۷/۸۸

 لیوان ِ چای ..
نان و پنیر ..
و نیمروی همه ی صبحانه ها
و سیب های سرخ عصرانه ها
و " من ِ "
همه ی آوازهای عاشقانه ی شبانه را
درست
از همان لحظه
که خودم را
با تو نصف کردم
نصف کرده ام .. با تو

...................................... بانی۱۳/۷/۸۸

ساعتها
پیش از این ..  
ساعت ِ خودکار ِ روان
و راه های همیشه هموار ِ کاغذ های سفید
و  نور ِ شیری ِِ چراغ ِ مطالعه ..
که از پشت ِ سر ِ سکوت ِ شبانه
به میز تحریر ِدََرهَم و بَرهَمم
سَرَک می کشد ،
و حتی
پیش از من ؛
له له ِ لحظه های با تو بودن بود
که شعر را
در شریان های روح ِ من
روان می کرد

........................................... بانی ۱۱/۷/۸۸

رادیو
تلویزیون
و " تو " ی
بعد از خبر ؛
این روزها
بد جور
دلم را به درد می آورند

................................ بانی ۷/۷/۸۸

وقتی که
خیلی خیلی
دلتنگت میشوم
دعای باران را
به زبان گنجشک ها
زمزمه میکنم

............................ بانی۶/۷/۸۸

دست می کشم
این گونه های خیس
از آن ِ تو .. یا منند ؟

تو چراتغییر نکرده ای
این همه سال را ؟
نگاهت
رنگ ِ موها و رژت
حتی  آن پیراهن ِ بنفش ِ کوتاه
باشکوفه های بهارنارنج
وبوی ادکلنت
که همچنان
تمام تنم را
در رخوتی روحانی  رها میکند

..................................... بانی ۶/۷/۸۸

صدا که زدی
بله را
خورشید گفت
یا ماه ؟

و چطور
من .. به تنهایی
و بی آنکه  حتی
روی نوک انگشتانم بایستم
از سقف آسمان  یک بغل ستاره چیدم
و همه بادکنک های باد برده ی گم شده ام را
از روی ابرها جمع کردم ؟

................................................. بانی۵/۷/۸۸

.......................بانی۵/۷/۸۸

چها ر قاب عکس

برکه ی زلالی
که تن را
عریان ِ هماغوشی نیروانای شعر میکند
بر سنگ فرش ِ سنگریزه هایی
در اعماق ِ گنگ

 صحرایی
که ساکنان سینایی اش را
نا خواسته
خاک بر سر میشود

 گردبادی
که ردِ رؤیاها را
به دعوت ِ تانگویی خانه برانداز
در آغوش میگیرد

 شعله ای
که شب را
پاورچین پاورچین
به دامن ِ پروانه ی پرسوخته ای
اشک باران می کند

قاب های فانتزی چهار تیکه ی عکس تو را
کجای دیوار دلم بیاویزم؟

................................................. بانی۴/۷/۸۸  

نشانی من
حوالی بی سویی است
درست
نبش آن خیابان
که گاه بگاه
قلبت
نا خواسته
قدمهایش تند تر میشود

.............................................بانی ۳/۷/۸۸

معامله ؛
سر به سر
جان میدهم
که
لحظه ای
جای تو نباشم
.......................بانی۲/۷/۸۸