بیا ..
همه ی معادلات را
برهم زنیم
تا شعری پنهان متولد شود .

 تو ..
شبانه ..
چون کبوتری چاهی
بر شانه ی ام لانه می سازی
و سرنخ ِ کلاف ِ سر در گم ِ فردا را
به موهای سینه ام گره میزنی
و من ..
ولوم صدای قلبم را
تا مرز ِ رعد
بالا  می برم
و سر به آسمان می کوبم
و جرقه های شعرم را
شراره شراره
باران می بارم

 آنگاه
تو ..  
دانه دانه
نقطه های کلماتم را
به خروسخوان
نوک می زنی .
و علی الطلوع ..
فریادهای عاشقانه ام  را
به بوسه ای
در گلو ..
سانسور

 و من ..
صبح را
با سلامی پاستوریزه
به رهگذران  
آغاز
و شعری را ..
با نگاه زمزمه میکنم .

...................................... بانی ۲۱/۲/۸۸

 

دوشنبه 21 اردیبهشت1388ساعت 12:39 | |