................................................. بانی ۳۱/۱/۸۸

 وقتی
هواشناسی
هوای ِ دیوانگی را
زیر ِ صفر اعلام می کند .
و کولاک ِ تنهایی
به هبوط ِ بادبان ها
عرشه ی آغوش ِ مرا تسخیر .
به سر می کشم
شبانه
چادر سیاه ِ بی رنگ و روی ِ دلتنگی را
به امید ِ تولد ِ یک طوفان
به خوابی
که صبحگاه
به وزش ِ سلامی
از لب های ِ سرخ ِ تو
تعبیر می شود .

............................................... بانی۳۱/۱/۸۸

وقتی که ..
زردوز ِ دیوانگی
حاشیه های چارقد ِ شب را
پولک می پاشد ؛
و ..
هوائی میکند
هوای تو
شال ِ سبز ِ شالیزارم را ؛

یک بغل بنفشه را
بازو می گشایم
نذر ِ باد .
و سفر میکنم .
که ببویمت ..
به صبحی دگر ..
از روزهای هرچه باداباد .

.................................................. بانی ۲۴/۱/۸۸

إعبري نار خطوط الحُمر .. لیلاً
و إزرعي  الصبح ..
رصاصاً أحمراً وسط  جبیني .
إرفعیني ..
إشنقیني ..
إصلبیني . . بمسامیر المسیح ..
بصلیب أحمر .. فوق السنین .
بعثریني ..
و إرفعي المجد لواء اً ..
أحمر اللون یرفرف ..
وسط  أرض الیاسمین .
و اکتبي اسمک تاجاً ..
توّج الحب شهاده ..
و اترکیني
بصمة  ..
تحت تاریخ الحنین .

یا حمیرا ..
بشفاه الحُمر ..
أعني .. قبلیني .

 ..................................... بانی ۱۹/۱/۸۸

ترجمه :


آتش خطوط قرمز را ..
عبور کن ..
شبانه .
و صبح را ..
گلوله ی سرخی ..
در میان پیشانیم بکار .
مرا بالا ببر ..
دار بزن ..
مصلوبم کن ..
با میخها ی مسیح ..
و صلیب سرخش ..
بر بلندای زمان .

مرا زیر و رو کن ..
و پرچمی از افتخار ..
افراشته کن ..
به رنگی سرخ ..
در سرزمین یاسمن ها  .
و نامت را ..
تاجی بنویس ..
که .. عشق را تاجگذاری کرده  ..
و مرا تنها ..
اثر انگشتی ..
رها کن ..
پای تاریخ ِ دلتنگی ها ..

حمیرا ! ..
یعنی ..
با لبان سرخت ..
مرا ببوس .

رسالة متواضعة الی استاذي علی عبدالحسین

کنت ذات یوم غریب ..تائهاً تطاردني الأعصار و الأمطار .. ترافقني حیرتي الابدیة .. بطریق الی  ما هو مجهول . فتحت الأعین بباب مدینة  .. منقوش علی دروازة ها اسمهاء بحروف عجیبة  .. و البواب یکلمني بأجدیة غریبة .. و سکانها مختلفین الأدیان .. و الألوان .  
دخلت .. و فرشت صدري بحدیقة خضراء .. و علقت صور آبایي و ابناء عمومتي و اصدقایي و ابناء قریتي التي بعدتني عنها السنین .. و ابحث عنهم و عن الحنین ..
اکثر  زواري کلموني و کلمتهم بلغة الاشارة .. کإنسان أصم أبکم .. و کل منهم کالسیده ( ه) .. کانت سواحة و تبحث عن الحضارات و أعجبتني  بعلاقةها بإبن عمي نزار .. هي کانت تتخلق به .. و تمتاز بهذا الخلاق .. سئلتني عنه و مرت و هي سائحة نحو الهند .. لتملي جربتها من ماء نیروانا ..
في صباح مکلل بغیوم .. ممطر .. اسیقظت من نومي .. بإصبع من إمرأة اُخری .. تندهني بصوت حنین کصوت ام .. هی کانت تعرف کلمتي .. و غربتي  کخطوط کفها .. و أیضاً  أبجدیة آبایي .. أجابت کل اسأ لتي عن ابناء قریتي .. و أشارت بإصبعها الی اقرب بیت لأبناء عمومتي  و اولهم " سعید اهوازیان " .. شاعر .. لا یبخل بالشعر و الکلمه .. حنون .. متألق  .  و الثانی بحر عظیم یسمی اللیل .. و هو استاذي "علی عبدالحسین "  .. بحر غسل غربتي و ملئ قربتي ..
مدونة .. رأیت فیها جبران یزرع غابة نخل بأودیة ها .. عنترة رافع لواء حضارة الجاهلیة .. نزار حامل سیف ذوشفرتین بحرب اللاحب و اللا غیرة .. و الاف و الاف رجال و نساء .... من علماء و فلاسفة و مجانین ..
عشت الماضی و الحاضر والغد .. فیها
شربت من هذا البحر .. و مازلت اشرب .. وحاولت ان أسقی عطاشا کل الربوع المجاوره لأحاسیسي ..  بعذب مائه .. و سقیت ..
و لهذا .. أصیح بکل صدای .. اکتب .. اکتب
یا استاذي الأدیب ..

نزد ِ من ..
چند کتاب نخوانده داری ..
چند شاخه گل ِ رُز قرمز ِ نچیده ..
و چند بوسه ی نچشیده ؟

اینها را ..
روز تولدت ..
کتاب فروش ِ پیری ..
که کتابهای هدیه تولدت را ..
هرسال ..
برایم کاغذ کادو می پیچد .. گفت .
و گل فروش ِ خوش سلیقه ای
که شاخه های رُز را ..
میان شاخه های عروس ..
در سلفونی خوشرنگ .
و خودم ..
از خودم پرسیدم .

با حسابی سرانگشتی
سالهایت را ..
از سالهایم کم میکنم .
تا همه ی بدهکاریم را بپردازم .

 .................................................. بانی ۱۸/۱/۸۸

رسیده ام .
رسیده ای .
شاید او هم رسیده باشد .
به تپشی مکرر ..
که تاب می آوَرَدَم ..
بی تابی های هر روزه ام را ..
و اینچنین تند میزند ..
قلبت .

طبیبی میگفت
تنها این اختلاف کافی ست..
بین من و او .
که شاعران ..
قلب را بزرگ میخواهند ..
و تپش هایش را تند .

اما من ..
ذبح کرده ام
به پایت ..
همه ی شعرهایم را .
که شعرم ..
ثبت احساسی است  ..
که گیسوان ِ بلند ِ شالیزار ِ سینه ام را ..
به باد ِ نفس ..
و گوش های مأذنه هایم را ..
به نجوای اذان ِ صبحگاهی ات ..
بیدار باش میدهد .

شعرم ..
ترجمان ِ آن نگاه ِ پنجه های توست ..
که به اعجازی پیمبرانه ..
مس را به طلا ..
و نیروانای آغوش مهربانی  ..
که از آبشار ِ بالا ده ِ روستایی آسمانی
سرچشمه میگیرد.

من طب نخوانده ام ..
اما میدانم ..
که شعرم ..
از نفس های تو ..
و تپش های قلب ِ بزرگت جان میگیرد .

قلبت را ..
شاعرانه کوک کن ..

...................................... بانی ۱۶/۱/۸۸ 

هجای نام  ِ قشنگ ِ تو ..
لکنت ِ شعر ِ شبانه ی نیامده ای را ..
به فصاحت ِ یک عاشقانه ی سلیس ..
در واژه های موزون ِ یک ترانه ی رپ ..
بهانه  می بخشد .
و رؤیایی روشن ..
از بلندی ِ پیشانی ات ..
که در لیوان ِ آبی  که بدست داری ..
منعکس شده است .

من ..
امشبم را ..
 یک گاز تو .. یک گاز من ــ
با تو قسمت کرده ام .
با رو اندازی ..
از مخمل ِ غزلبافته های چهل تیکه ام ..
و نفس های مقفا و مطنطنی ..
که گوش سرما زده ات را گوشمالی میدهد .

 ............................................................. بانی ۱۳/۱/۸۸

انشقّت السماء ..
و انشقّ القمر .

ید بیضاء سرقت البرق ..
و ید اخری أهدت للأعین النظر .
و إعجاز مصحف ..
روی ذاکرة التأریخ فی عِبر .

و أصابع الأهرام ..
تکونت ..
إشارة لبعد الحیر.

جنکیز خان ..
کتب علی جبهة التأریخ ..
بالحبر الأحمر  .. حروف التتر

صلاح الدین
رفع الصرامة .. صلیباً
و لادن ..
غرس نطفة ..
و رسم خارطة الأرض ..
خالیة من نوع البشر .

و هکذا ..
تکبر و تصغر الوجوه بأعینی
و بذاکرتی تتلاعب الصور

لکن ..
دخولک فیّ ..
اکبر ما کتب التقدیر للأرض
و لشجرة التفاح .. من ثمر
و تحول الماء الی المطر ..

......................................... بانی ۱۱/۱/۸۸

ترجمه :

آسمان گشود ..
و ماه دو نیمه شد .

دستی نورانی برق را ربود ..
و دستی دگر به چشمها بینایی داد .
و معجزه ی کتابی ..
حافظه ی تاریخ را
در عبارت هایی روایت کرد .

و انگشتان اهرام ..
شکل یافتند ..
که اشاره ای باشند  ..
به بلندای شگفتی ها .

چنگیز خان ..
بر پیشانی تاریخ ..
با قلمی سرخ ..
حروف تاتار را نگاشت .

صلاح الدین ..
اراده  را صلیبی بر افراشت .
و لادن ..
نطفه ای کاشت ..
و نقشه ی زمین را .. 
خالی از نوع بشر کشید .

و اینچنین ..
چهره ها ..
به چشم من .. کوچک و بزرگ میشوند .
و در حافظه ام .. تصویرهایشان
به بازی مشغولند .

اما ..
رخنه ات به درون من ..
بزرگترین سرنوشتی  است
که برای زمین رقم زده شده ..
و درخت سیب را .. ثمر .
و چرخه ی آب است .. تا باران .

ألمجهولة

أشم أبجدیة اسمک ..
بکل أسماء النساء اللواتی ..
مررن یوماً بشوارع خیالی .
و مازلت أجهل وجهک ..
و اسئل عن اسمک ..
و مازلت ..
ابحث عنک  فی الوجوه ..
و اکرر سؤالی .

 ترجمه :

گمنام

بو میکنم ..
الفبای نامت را ..
از نامهای تمام زنانی که ..
روزی از خیابان های خیال من گذشته اند .
ولی ..
همچنان نمی شناسم
چهره ات را..
و می پرسم
نامت را..  
و همچنان ..
در چهره ها میجویمت ..
و تکرار میکنم
پرسشم را.

................................................ بانی ۴/۱/۸۸