انسانهای بزرگ را با چشمان غیر مسلح هم میتوان دید .. در همین نزدیکی ها .. لازم نیست به تاریخ قبل ها و بعدهای این و آن مراجعه کنیم . یا راه دور و درازی را برویم.

معلم مدرسه ای روستایی که شاگردانش را برای نجات از آتش سوزی از پنجره کلاس یکی یکی به بیرون میفرستد و خود طعمه حریق میگردد ووو

ما چقدر بزرگ هستیم؟ .. این سئوال سخت را بارها و بارها از خودم پرسیده ام .. اصلاً آیا هستیم .. چقدرش پیشکش .. آیا همان اسکناس 200 تومانی را که به صندوق صدقات انداختیم یا به دست کودک یتیمی یا گدای دوره گردی دادیم و تصور پاداشی در حد ویلایی با همه امکانات تفریحی (!) در شمال شهر بهشت را در خیال خام خود پرورندایم ، ما را بزرگ کرده است ؟ یا خواندن فریضه ای ما زاد بر تکلیف در شبی هزار و یک شب شهرزادی .. که علی الحساب بلیط حور العینی و شرابی گوارا را در ساحلی از جزایر قناری رضوان را با آن رزرو کرده ایم ؟

جبران خلیل جبران در جایی میگوید:  بخشش آن نیست که چیزی را که دیگری به آن نیاز دارد به او بدهی ،  در اصل بخشش آن است که چیزی را که خودت بیشتر به آن نیاز داری به دیگری ببخشی.

آیا این کلام پیامبرانه را ما ــ حتا یکبار ــ  مصداق شده ایم ؟

حالا بیائید خودمان را با  آن شخصی بی هیچ درخواستی مادی، کلیه خود را به هموطنی هدیه میدهد ، مقایسه کنیم .. یا آنکه در صبحگاهی از خواب بر میخیزد و به بانک اعضای بدن میرود و فرم اهداء را داوطلبانه و با کمال مسرت پر میکند . و خندان خبرش را به من میدهد . و اشک مرا در می آورد .. بیشتر اشک شوق .. و افتخار اینکه من دوستان بزرگی دارم .. بزرگتر از حجم تصورم ...