سنگ فرش های طوسی ِ پیاده رو
سراغ ِ چشمهایت را می گیرند
و همه ی آن دخترکان ِ دست فروش
که بهت ِ دنباله دار ِ نگاهشان را
با لبخندی ،
یکجا می خریدی
و آن جدولهای دو رنگی
که لی لی  می پریدی
و حرف های لب های ساکتی
که چشم بسته می شنیدی

غزلبانو !
من همچنان
در ترافیک ِ این همه ترک های پیش ِ پا
در صحرای  تشنگی
سر به هوا می دَوَم
لا اقل
این بار را بگو
از کدام آفتاب نوشیده ای
که واژه هایت
همچنان
در سقف ِ بلند ِ احساس ِ من
ستاره سنجاق میکنند

............................................................ بانی 15/11/88